ارتش آمریکا از سال ۱۹۹۹ در تلاش بوده است که خودروی برادلی را با نفربر جدیدی جایگزین کند. اما در سال ۲۰۲۶ سربازان این یگان‌ها اول از همه می‌پرسند کجای خودرو می‌توانند گوشی‌شان را شارژ کنند.
یک فرمانده گروهان مکانیزه می‌گوید هر چیزی که لازم داری روی گوشی‌ات زندگی می‌کند. سربازان با اپلیکیشن‌های رمزنگاری‌شده و اپ‌های ردیابی با هم و با فرماندهی در ارتباط می‌مانند. در هر یگان رادیو و لینک ماهواره‌ای و سنسور و پهپاد و سامانه جنگ الکترونیک هم هست. همه این‌ها برق می‌خورند.
این افسر می‌گوید سؤال بزرگ این است چطور برق را به خط مقدم برسانیم. اما بیشتر خودروهای زرهی ارتش فقط با روشن بودن موتور برق تولید می‌کنند. این کار امضای حرارتی می‌سازد که پهپادها می‌بینند.
گوشی مرده یعنی تیمی که از فرمانده و نقشه و اطلاعات ردیابی جدا افتاده. برادلی‌ها پورت شارژ ندارند. کامپیوترهای داخل خودرو پورت USB دارند اما وصل کردن گوشی به آن ممنوع است چون بدافزار منتقل می‌شود.
در یک تمرین اخیر سربازان پاوربانک‌های غیرنظامی از والمارت آوردند و با پورت ماوس شارژ کردند. این هم ممکن است با قوانین امنیتی ارتش تضاد داشته باشد. اما واقعیت فعلی همین است.
ارتش حالا انرژی را مثل مهمات و آب و غذا توزیع می‌کند. ژنراتورهای بزرگ عقب‌تر می‌مانند و ده‌ها باتری را همزمان تا ۷۵ درصد شارژ می‌کنند. چون شارژ بالاتر برای حمل ناپایدار است. بعد باتری‌ها به عناصر مقدم فرستاده می‌شوند و با پک‌های برق کوچک ۷۰۰ واتی بیشتر شارژ می‌شوند و در رادیو و پهپاد استفاده می‌شوند.
سرگرد شان مک‌لاکلان در گزارشی نوشت تیم پرتاب پهپاد بدون قابلیت شارژ بعد از اولین پرواز بی‌ربط می‌شود. شبکه سنسوری که برقش را از دست بدهد گره مرده می‌شود. پست فرماندهی که تاریک شود سرعتش را از دست می‌دهد.
او نوشت ژنراتورهای ۱۵ و ۳۰ کیلوواتی اغلب با کمتر از ۱۰ درصد ظرفیت کار می‌کنند. این ژنراتورها هم سوخت می‌خواهند هم گرما و صدا تولید می‌کنند و هدف آسانی برای پهپاد دشمن هستند.
برای حل این مشکل تیپ با انرژی مثل مهمات رفتار کرد. ژنراتورها عقب ماندند و باتری‌ها با خودروهای سریع یا حتی زیر پهپاد به جلو رفتند. با تدارکات منظم جوخه‌ها می‌توانستند روزها بدون شکستن پوشش رادیو و پهپاد داشته باشند.
مک‌لاکلان نوشت اگر پهپاد می‌تواند تانک را بکشد باتری‌اش باید همان اولویت لجستیکی موشک جاولین را داشته باشد.
در قلب یگان‌های مکانیزه خودروهای زرهی سنگین قرار دارند. برادلی از سال ۱۹۸۱ در ارتش است و ارتش تقریباً سه دهه دنبال جایگزین می‌گردد. دو برنامه جایگزینی لغو شد. سومین برنامه به نام XM30 حالا در مرحله نمونه اولیه است. تیم‌های American Rheinmetall و General Dynamics امسال نمونه‌های Lynx و Wolf را تحویل دادند. هر دو با دو سرباز اداره می‌شوند و ۶ نفر را حمل می‌کنند.
ارتش امسال توسعه این پروژه‌ها را کند کرد. اما برنامه‌های دیگری مستقیماً برای ساخت خودروهایی شروع شده که مخصوص تحویل برق به یگان‌ها هستند. در ژوئن ارتش درخواست پیشنهاد برای نسخه سنگین خودروی ISV داد. اما نه برای آتش سنگین یا سرباز. ارتش می‌خواهد ISV-Heavy یک نیروگاه سیار باشد.
جسی تولسون معاون دستیار وزیر ارتش گفت ISV-Heavy واقعاً روی تولید برق متمرکز خواهد بود. یکی از شکاف‌های حیاتی فعلی تولید برق در سطح تیپ رزمی متحرک است.
