اسپیس‌ایکس در چهاردهمین پرواز آزمایشی استارشیپ (Starship) موفق شد برای نخستین‌بار این موشک غول‌پیکر را به مدار زمین برساند و ۲۶ ماهواره نسل جدید Starlink V3 را در مدار مستقر کند. این مأموریت که در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۶ انجام شد، یکی از مهم‌ترین مراحل توسعه استارشیپ بود، هرچند خاموش شدن زودهنگام چند موتور باعث شد پرواز بسیار زودتر از برنامه ۱۰ ساعته اولیه به پایان برسد.
پرتاب در ساعت ۷:۴۸ صبح به وقت محلی از پایگاه استاربیس در جنوب تگزاس انجام شد. در جریان صعود، یکی از ۳۳ موتور رپتور (Raptor) بوستر سوپر هوی (Super Heavy) زودتر از موعد خاموش شد، اما سایر موتورها توانستند مسیر پرواز را حفظ کنند.
پس از جدایش دو مرحله، مشکل دیگری در بخش بالایی استارشیپ رخ داد و یکی از شش موتور رپتور مرحله دوم نیز پیش از زمان مورد انتظار خاموش شد. با این حال، تیم کنترل پرواز پس از بررسی داده‌های تله‌متری تشخیص داد که فضاپیما همچنان قادر به ادامه مأموریت است.
استارشیپ سپس با استفاده از یکی از موتورهای باقی‌مانده مانور لازم برای قرار گرفتن در مدار را انجام داد و در ارتفاع حدود ۲۷۵ کیلومتری زمین قرار گرفت. این نخستین‌بار بود که استارشیپ، پس از ۱۳ پرواز قبلی که در مسیرهای زیرمداری انجام شده بودند، واقعاً وارد مدار زمین می‌شد.
یکی از مهم‌ترین بخش‌های این مأموریت، حمل نخستین محموله عملیاتی استارشیپ بود. فضاپیما ۲۶ ماهواره Starlink V3 را در مدار پایین زمین مستقر کرد. این ماهواره‌ها نسل جدید شبکه اینترنت ماهواره‌ای اسپیس‌ایکس هستند و ظرفیت انتقال داده بسیار بیشتری نسبت به نسل‌های قبلی ارائه می‌کنند.
به این ترتیب، پرواز چهاردهم علاوه بر یک آزمایش فنی، نخستین مأموریت استارشیپ با محموله‌ای عملیاتی و درآمدزا نیز محسوب می‌شود.
با وجود رسیدن موفقیت‌آمیز به مدار، برنامه اولیه این بود که استارشیپ حدود ۱۰ ساعت در فضا بماند و نزدیک به شش بار زمین را دور بزند. اما پس از مشکل موتور، تیم کنترل مأموریت تصمیم گرفت برای احتیاط پرواز را زودتر پایان دهد. استارشیپ پس از حدود سه ساعت به جو زمین بازگشت و در اقیانوس آرام، در شمال هاوایی، فرود آبی انجام داد. سوپر هوی نیز پس از انجام بخش مربوط به خود از مأموریت، در خلیج مکزیک فرود آبی کرد.
در این پرواز هنوز قرار نبود بازیابی و استفاده مجدد از دو بخش موشک به شکل عملیاتی انجام شود. اسپیس‌ایکس در مأموریت‌های آینده قصد دارد به مرحله‌ای برسد که هم سوپر هوی و هم خود فضاپیما پس از پرواز به محل پرتاب بازگردند و با استفاده از بازوهای عظیم برج، مستقیماً در سکوی پرتاب مهار شوند.
رسیدن به این قابلیت برای هدف نهایی اسپیس‌ایکس، یعنی ساخت یک سامانه کاملاً قابل استفاده مجدد و با امکان پرتاب‌های بسیار پرتعداد، اهمیت زیادی دارد.
استارشیپ با ارتفاعی بیش از ۱۲۰ متر، بزرگ‌ترین و قدرتمندترین سامانه پرتاب فضایی ساخته‌شده تاکنون است و در زمان برخاستن نیروی رانشی بسیار بالایی تولید می‌کند. اهمیت پرواز چهاردهم فقط به ثبت یک رکورد محدود نمی‌شود.
این مأموریت نشان داد استارشیپ می‌تواند با وجود از دست دادن موتور در جریان پرواز، خود را به مدار برساند، محموله واقعی را مستقر کند و سپس به زمین بازگردد.
این دستاورد مسیر اسپیس‌ایکس را برای مراحل بعدی توسعه استارشیپ هموارتر می‌کند؛ از افزایش تعداد و تکرارپذیری پرتاب‌های تجاری گرفته تا استفاده از این موشک در مأموریت‌های آینده ماه و در نهایت، اهداف بلندمدت شرکت برای سفر به مریخ. با این حال، بازیابی کامل دو مرحله، پروازهای مکرر و اطمینان از عملکرد پایدار موتورها همچنان از مهم‌ترین چالش‌های پیش روی برنامه استارشیپ هستند.
